De dag van de pronoei

16 junio Domingo

Daar zit ik dan samen met m'n reisgenootje Mireya in de bus op weg naar Bolivia. Ik laat Peru voor vier dagen achter me en we gaan deze dagen doorbrengen in Copacabana. Dat ligt aan de andere kant van het Titicaca meer. Ik ben benieuwd wat ons daar te wachten staat. Maar eerst een tussenstop in Puno.

Even terug naar mijn vorige avonturen. Vrijdag 7 juni was het dan zo ver, de dag voor de kinderen van de Pronoei! Om 8:00 uur was iedereen gearriveerd en we waren volop bezig met de voorbereidingen van alle activiteiten. Er waren acrobaten, clowns, fotografen, muziekanten etc. aanwezig op deze dag. In totaal waren er elf activiteiten en de kids waren super enthousiast. Ik begeleidde m'n eigen klasje, de kinderen van San José. We hebben mandalas ingekleurd, een collage gemaakt, gedanst, muziek gemaakt, naar optredens gekeken, gezongen, gelatina en arroz con leche gegeten en nog meer. Je zag de ogen van de kinderen stralen, ze waren oprecht gelukkig. Elk kind kon op deze dag ook echt kind zijn. Aan het einde van alle activiteiten werd ik op het podium geroepen. Dat kwam erg onverwachts. Toen ik alle kindertjes naar me zag lachen en zwaaien, had ik toch even een emotioneel momentje. Ik ben trots op alle mensen die dit hebben kunnen waar maken! Want een glimlach van een kind is toch het mooiste wat er is! Nadat ik iedereen had bedankt voor hun komst en deze topdag en Wimmie en Raymi ook samen op het podium stonden, bedankten we elkaar en kregen de kinderen een ijsje bij de uitgang. Als afsluiting gingen we met de vrijwilligers lunchen bij een leuk, klein Peruaans restaurantje. De dag voor de kinderen was een mooie afsluiting van deze prachtige, intensieve 2,5 maand in Urubamba.

Zondag 9 juni bleef ik in Ollantaytambo slapen in een klein, oud hostal. Voor nog geen vijf euro per nacht. Deze peruaanse eigenaren waren al boven de 70 en ze waren heel vriendelijk. Ik werd meteen uitgenodigd om thee met ze te drinken en ik moest alles vertellen over Nederland.
Maandag 10 juni werd ik uitgezwaaid door het aardige peruaanse stel en mocht ik aan mijn verjaardagscadeau beginnen! Vier dagen de Inca trail lopen! Deze hike tocht had ik gekregen van m'n ouders. In het begin zag ik er toch wel een beetje tegen op. Het werd een heftige tocht! Om 8:00 uur werd ik opgehaald met het busje dat ons naar het begin van de Inca trail bracht. Ik stapte het busje in met mijn kleine rugzakje en maakte kennis met de groep. Zeven Amerikanen. Het was erg gezellig en ik had er een goed gevoel bij. De gids had een slaapzak en een matje voor me meegenomen. Hij stelde zich voor en de eerste vraag die hij stelde was: 'waar zijn de rest van je spullen?' Ik had alleen m'n camera tas mee en m'n kleine rugzak met spullen voor vier dagen. Ik had niet veel nodig. Achteraf bleek dat ik m'n matje en slaapzak zelf moest dragen. Maar ik had begrepen dat de dragers die mee zouden nemen. Helaas kon ik deze twee dingen ook niet aan m'n rugzak binden, dus moest ik een drager huren voor 45 soles per dag!! Dure grap voor een backpacker. 

Na de eerste dag hiken kwamen we aan op de camping place in Huajllabamba. We hebben prachtige ruines mogen bewonderen en toen we met de groep aankwamen bij de plaats waar de overnachting was, stonden de tenten al klaar. De dragers en kok maakten het eten klaar en er kwam een drie gangen menu op tafel te voorschijn. De Amerikanen waren bijna allemaal vegetarisch, dus de maaltijden waren ook vegetarisch. De tweede dag werden we vroeg in de morgen gewekt voor het ontbijt en de gids vertelde ons dat dit de meest intensieve dag zou worden. De eerste vier uur was steil omhoog en de laatste paar uur waren de paden enorm steil naar beneden. De laatste paar uur waren het zwaarst. Onderweg heb ik leuke mensen ontmoet en gezellig gekletst. Ondanks dat de gids zei dat dit over het algemeen de zwaarste dag was, vond ik dat niet. De derde dag viel voor mij een beetje tegen. Het had die nacht heel hard geregend en we werden vroeg gewekt. Ik deed de tent open en schreeuwde Feliz compleaños a mi! We zaten met z'n allen aan de ontbijt tafel en op een gegeven moment begon iedereen te zingen en kwam de kok te voorschijn met een grote birthdaycake! Zo ontzettend lief! Ik had het totaal niet verwacht. Nadat ik de taart had aangesneden en iedereen incl. dragers en kok een stuk taart had gegeven, werd het tijd om ons klaar te maken voor dag drie. Deze dag was voor een groot deel alleen maar naar beneden lopen, maar omdat het zo hard regende waren de steentjes zo glad, dat we op een smal pad liepen, over gladde stenen, langs de afgrond! Niet fijn dus! Ik heb padya mama meerdere keren gevraagd om hulp en uiteindeliijk kwam ook Liza veilig aan op de camping place. Na de gezamelijke  maaltijd ben ik meteen naar bed gegaan. Dag vier: Macchu Picchu! De gids wekte ons rond de klok van 03:00 uur. We waren de eerste in de rij voor de opening van de weg naar Macchu Picchu. Toen we na 1,5 uur wachten de deuren doorgingen voor de laatste 2 uur van de de hike tocht, liepen we super snel en kwamen we als eerste aan bij het prachtige uitzicht op Macchu Picchu. Nadat we elkaar een high five hadden gegeven en foto's hadden gemaakt, liepen we naar beneden richting Macchu Picchu, het doel was inzicht. Het was een geweldig gevoel! De weg naar beneden had eindeloos veel trappen, maar het was het allemaal waard. Eenmaal bij de ruines aangekomen, voelde ik me zo gelukkig en alle positieve energie stroomde door m'n lichaam. We kregen een rondleiding van 3,5 uur en daarna mochten we zelf rondwandelen. Na het rondwandelen ben ik met het busje richting Aquas Calientes gegaan en toen ik daar aankwam heb ik m'n ouders gebeld om te melden dat ik goed was aangekomen en daarna heb ik lekker rond gewandeld en gegeten bij een gezellig restaurantje. Na de verschillende marktbezoekjes vlakbij het treinstation, pakte ik de trein terug naar Ollantaytambo.

De volgende dag ging ik met het busje naar Urubamba. Samen met Lisanne heb ik bij Kaia iets gegeten en afscheid genomen van Urubamba. Mireya kwam tegen de klok van zes uur aan in het appartement en we gingen samen richting Cusco met de taxi. Dat was allemaal prima te doen. Het is wel weer wennen om uit een backpack te leven. We bleven overnachten in het Milhouse hostal. Het personeel droeg een t-shirt met: 'life is to short to learn German'. Hilarisch! Prima hostal, helaas een party hostal, daar waren we iets minder happy mee. Maar goed, oordoppen in en slapen maar! Op dit moment zitten we in de bus richting Puno, daar blijven we een nachtje slapen en daarna vertrekken we met een lokale bus naar Copacabana. We hebben er heel veel zin in! Op naar Bolivia!

Chau!