De glimlach van een kind is het mooiste wat er is.

24 abril miercoles

Hola amigos!

Ik verblijf nu al 3,5 week in Urubamba en nog steeds is elke dag anders en doe ik elke dag weer heel veel nieuwe indrukken op. Anderhalve week geleden heb ik gelukkig een hele leuke roomie gekregen! Zielsgelukkig met de aanwezigheid van Laura! Want na twee weken alleen in een te groot huis, daar werd ik op een gegeven moment een beetje eenzaam van. Ik begon die maandag ook voor het eerst met mijn project. Heftig, maar super leuke kids. De eerste week heb ik als positief ervaren maar ik heb ook hele heftige dingen gezien. Helaas kennen ze hier geen discipline en zijn de kinderen totaal niet geconcentreerd. Het is hier gebruikelijk om de kinderen te slaan, als ze niet luisteren. Schreeuwen en straffen zoals ezelsoren op het hoofd plaatsen is hier ook heel normaal. Dan besef je toch wel dat je in een andere cultuur terecht bent gekomen, met andere normen en waarden. 

Het wel heel mooi om te zien dat de kinderen hier ontzettend lief en dankbaar zijn. Bij ons thuis zijn ze bezig met Ipad klassen en hier spelen de kinderen dagen lang met een autoband of ze vinden stokken waar ze muziek mee kunnen maken. Wat is het contrast ontzettend groot zeg! Na een intensieve, super leuke week met de kids, hebben Laura en ik een overvolbusje gepakt naar Ollantaytambo. Daar hebben we een geweldige dag gehad. We hebben heel veel gewandeld en we hebben heerlijk genoten van de traditionele markten en van de prachtige mensen om ons heen. Met een voldaan gevoel zijn we weer in een overvol busje terug gereden naar Urubamba. We hadden die avond geproost op onze laatste avond samen. 

De volgende dag gingen we vroeg uit de veren om naar een traditioneel dorpje te gaan, Chinchero. Ze kennen daar nog het begrip 'ruilhandel'. Als hebben we daar weinig van gezien. Dit keer ging Sebastiaan, een jongen van het project van Laura, ook mee. Na een uurtje rijden kwamen we aan in het afgelegen en bijna onbewoonde Chinchero. Vol verwachtingen liepen we rond in dit dorpje. Na een kwartiertje lopen kwamen aan bij een weverij. Wat ook meteen een hoogtepunt was van de dag. Na het bezoekje aan de weverij kwamen we een markt tegen. Al snel kwamen we erachter dat er weinig te beleven was in Chinchero en liepen we naar de bushalte. Daar kwam een lege bus aangereden, die binnen no time vol met Peruanen zat en toen moesten wij er nog in. Er werd nog net niet met een bigsmile naar het dak gewezen. Na een lang uur tussen zwetende peruanen, hebben we onze nieuwe roommate Anne roos welkom geheten in een klein Peruaans restaurantje in Urubamba. We hebben daar heerlijk gegeten en zijn die avond lekker vroeg naar bed gegaan.

Maandag weer een frisse start gemaakt op m'n schooltje. De kids waren super blij om me weer te zien en ik kreeg dikke zoenen en knuffels! Toen iedereen uiteindelijk 'rustig' zat te puzzelen, ging ik naast Melvin zitten. Ik vroeg hoe zijn weekend was en ik kreeg daarop een onverwachts antwoord. "Ik heb gisteren geen eten gekregen". "Waarom niet"? "Mijn papa is slecht". Dan sta je wel even met je mond vol tanden, als een kind van 4 jaar dat tegen je zegt. Uiteindelijk veel aandacht aan hem besteed deze week en heel veel liefde gegeven. Wat ben ik in een compleet andere wereld! Aan de ene kant zoveel schoonheid, liefde en overweldigende natuur om me heen, maar er zit ook een donkere kant aan deze omgeving en die heeft helaas vaak betrekking op de kinderen. 

Hasta luego!